Ludzie lubią opowiadać o tym, że potrzebują „odnaleźć” siebie. To oznacza najczęściej, że są nieszczęśliwi, brak im celu i są skupieni przede wszystkim na sobie. Co ciekawe, Chrystus powiedział, że znajdujemy siebie, gdy siebie tracimy: „Bo kto by chciał duszę swoją zachować, utraci ją, a kto by utracił duszę swoją dla mnie i dla ewangelii, zachowa ją” (Ew. Marka 8:35). Zatracenie się w niesieniu pomocy innym jest wspaniałym sposobem, by siebie odnaleźć. To przybliża nas do tego, jakim człowiekiem był Jezus. On uczył, że miłość do Boga jest najważniejszym przykazaniem, a miłość bliźniego jest zaraz po nim. Poprzez pomaganie innym okazujemy miłość Bogu. I okazujemy też miłość tym, którym pomagamy. Niesienie pomocy innym daje szczęście, którego nie jest w stanie dać zajmowanie się samym sobą. Ma miejsce w sprawach wielkich i drobnych, społecznie i prywatnie, względem znajomych i nieznajomych.
Nawet niepozorne rzeczy, takie jak pomoc w ogrodzie, przytrzymanie drzwi, mogą nieco uprościć czyjeś życie — i wnieść nieco szczęścia w nasze własne. Nie musisz szukać takich sposobności daleko. Naśladowanie przykładu Chrystusa jest piękne, bo nie wymaga oceny, komu, kiedy i jak pomagać — po prostu mamy pomagać. Możemy działać zgodnie z planem lub działać spontanicznie, możemy pomóc znajomemu lub obcej osobie. Służba chrześcijanina nie szuka rozgłosu ani zapłaty i wypływa z miłości.
