Wyobraź sobie, jak ograniczonym muzykiem byłaby ta skrzypaczka, gdyby uczyła się grać tylko jeden typ muzyki. Wzrastamy i rozwijamy się szybciej, gdy w parze z pogłębianiem wiedzy duchowej idzie rygorystyczna nauka i praca. Wzorem może być Jezus Chrystus, gdy chodził po ziemi — podpatrywał przyrodę i uczył się sztuki stolarskiej. Powinniśmy naśladować Jego przykład. Niech przybywa nam „mądrości i wzrostu oraz łaski u Boga i u ludzi” (Ew. Łukasza 2:52).
Mormoni starają się rozwijać wiedzę akademicką, jak również wiedzę duchową. Wiedza akademicka obejmuje zagadnienia wykładane w szkole — matematykę, nauki ścisłe, historię, literaturę, języki, muzykę itd. Wiedza duchowa to zagadnienia, które poznajemy, gdy studiujemy pisma święte, modlimy się i uczęszczamy do kościoła — zagadnienia, takie jak plan szczęścia Niebieskiego Ojca, ewangelia Jezusa Chrystusa czy umacnianie wiary. Każda z nich w swoim zakresie pomaga radzić sobie z osobistymi problemami.
W zgodzie z Bożym planem przychodzimy na ziemię, by uczyć się i doświadczać tych wszystkich wspaniałych i nowych dla nas rzeczy, które świat ma nam do zaoferowania. Musimy być dobrymi uczniami, by jak najlepiej wykorzystać nasz ziemski czas.
Wiedza akademicka i wiedza duchowa uzupełniają się. Bóg stworzył ziemię i rzeczy, które się na niej znajdują — studiowanie geologii, fizyki i biologii przybliża nas do Niego jako wielkiego Stwórcy. Pisarze i poeci czerpią z niebiańskiego natchnienia — czytanie ich dzieł pozwala nam wejrzeć w naturę naszych dusz i zrozumieć sens bycia człowiekiem. Bywa, że wysłuchanie muzyki pomaga nam odczuć Bożą miłość. Wiedza akademicka i duchowa wzbogacają się poprzez dialog. Obie potrzebują spostrzegawczości, pracy i praktyki. Zatem — chociaż wydaje nam się czasem, że wiedza akademicka stoi w sprzeczności z wiedzą duchową — zdobywanie prawdziwej wiedzy o Bogu i o świecie niesie lepsze zrozumienie obu aspektów wiedzy: akademickiego i duchowego.
